Կարծիք Կանոնադրության մասին. ոչ Մոսկվան նախկինում, ոչ Վաշինգտոնն այսօր լիակատար և վերջնական ընտրություն չեն կատարի Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև

Արմինֆո. Ռուս քաղաքագետ Սերգեյ Մարկեդոնովը դեկլարատիվ է համարում նախօրեին Վաշինգտոնում Հայաստանի և ԱՄՆ-ի միջև ստորագրված Ռազմավարական գործընկերության կանոնադրությունը:

Փորձագետն ուշադրություն է հրավիրել այն հանգամանքի վրա, որ չեն հասցրել հանդարտվել Հայաստանի կառավարության ' Եվրամիությանը երկրի անդամակցության նախագծի շուրջ վեճերը, երբ Վաշինգտոնից նոր լուրեր են ստացվում: ԱՄՆ մայրաքաղաքում ՀՀ ԱԳ նախարար Արարատ Միրզոյանը և ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինքենը ստորագրել են Ռազմավարական գործընկերության կանոնադրությունը:

"Փաստաթղթի ստորագրումը, մի կողմից, ներկայացվում է որպես Երեւանը Մոսկվայից հեռու պահելու հստակ ազդանշան, իսկ, մյուս կողմից, կասկած է հայտնվում Կանոնադրության արդյունավետության առնչությամբ։ Չէ որ ամերիկյան կողմից այն ստորագրել է վարչակազմի ներկայացուցիչը, որը մեկ շաբաթից էլ քիչ անց իր պաշտոնը կհանձնի նոր վարչակազմին։ Ով արդեն հոգնել է սպասելուց: Եվ պատրաստ է իրագործել իր պատկերացումներն Ամերիկայի գլխավորությամբ հրաշալի նոր աշխարհակարգի մասին, որը կվերականգնի իր երբեմնի մեծությունը", - նշել է ռուս քաղաքագետը։

Միևնույն ժամանակ, նա կարծում է, որ եթե ուշադիր անցնեք Կանոնադրության տեքստի վրայով, ապա հեշտ է հայտնաբերել դրա դեկլարատիվ բնույթը։ "Փաստաթուղթը ենթադրում է համագործակցության ընդլայնում այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են տնտեսությունը, անվտանգությունը, պաշտպանությունը, ժողովրդավարությունը, ներառականությունը եւ մարդկանց միջեւ շփումները": Կետերի մեծ մասն արդեն իրագործվում է, դրանցից շատերը գաղափարապես գունավորված են։ Կարծես թե < ներառականությունը > կամ < մարդկանց միջև շփումները, հաշվի առնելով սփյուռքի գործոնը, ուղղակիորեն բացվում են ՝ սկսած 2025 թվականի հունվարի 14-ից։ Միևնույն ժամանակ, պաշտպանության և անվտանգության ոլորտում կոոպերացիոն կապերի ամրապնդումը բանաձև է, որին արժե ուշադրություն դարձնել։ Նույնիսկ՝ չնայած դրա ակնհայտ դեկլարատիվ բնույթին և Հայաստանի համար ԱՄՆ-ի կողմից ինչ-որ հասկանալի երաշխիքների բացակայությանը։ Մի տեսակ՝ <քնած նորմ>: Կարելի է կոնկրետությամբ լրացնել, իսկ կարելի է այդպես էլ թողնել՝ կիսանինջ վիճակում", - կարծում է Մարկեդոնովը։

Միեւնույն ժամանակ, նա ուշադրություն է հրավիրում այն փաստի վրա, որ Հայաստանի քաղաքական վերնախավերը՝ "նախկինները" եւ ներկաները, կոշտ ընդդիմանում են միմյանց, բայց մի բան նրանց միավորում է, հաստատ, հավատարմությունն արտաքին քաղաքականության մեջ bandwagoning սսկզբունքին: <Հենվել ուժեղի վրա: Երեկ այդպիսին էր համարվում Ռուսաստանը, այսօր՝ Նահանգները։ Միանգամից վերապահում անեմ. փոքր երկրի համար նման պահվածքի մեջ ոչ մի ամոթալի բան չկա։ Բայց կարևոր է հասկանալ որոշ նրբերանգներ: Ոչ Մոսկվան նախկինում, ոչ Վաշինգտոնը (ինչպես, ի դեպ, Բրյուսելը) այսօր և վաղը չեն կատարի լիակատար և վերջնական ընտրություն Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև։ Կանոնադրություն-2025 - ը չի վանի ԱՄՆ-ին նաև Թուրքիայից։ Ընդհակառակը, Նահանգները խնամքով փայփայելու են ադրբեջանա-իսրայելական համագործակցությունը և աջակցելու են Անկարային, հատկապես, Մոսկվայի հետ նրա տարաձայնությունների պահին, քանի որ այդպես ավելի էժան է Ռուսաստանին դուրս մղել Եվրասիայից", - վստահ է քաղաքագետը։

Մարկեդոնովը վստահ է, որ Երևանի համար սպասվող ճեղքում ամերիկյան օգնության դեպքում տեղի չի ունենա ։ "Չէ որ "ժողովրդավարությունը" եւ "ներառականությունը" կարելի է պահպանել նաեւ հարեւաններին զիջումների միջոցով ՝ հանուն "տարածաշրջանում խաղաղության"։ Բնականաբար, ամերիկյան մոդերացիայի պայմաններում եւ Եվրասիայում ռուսական ազդեցության նվազեցման հաշվին", - ընդգծել է փորձագետը։

Նա նաև ուշադրություն է հրավիրել այն հանգամանքին, որ այսօր Հայաստանում և քաղաքական գործիչները, և հասարակական գործիչները սիրում են կրկնել մի միտք. Ռուսաստանն արդյունավետ երաշխավոր չէ, Մոսկվան չի կարողացել, չի օգնել։

<Նույնիսկ, եթե մենք ընդունենք նման փաստարկները, ապա օրինաչափ հարց է առաջանում։ Հունվարի 9-ին լրացավ 16 տարին այն պահից, երբ ԱՄՆ-ը ռազմավարական խարտիա կնքեց Վրաստանի հետ։ Այնտեղ էլ կային թեզեր <ժողովրդավարության> և <ներառականության > մասին։ Դա օգնե՞ց Թբիլիսիին վերադարձնել Աբխազիան, Հարավային Օսիան։ Հռետորական հարց: Ընդ որում, Նահանգները 2009 թվականին Վրաստանի եւ Աբխազիայի միջեւ հավասարակշռման անհրաժեշտության առջեւ չեն կանգնել։ Այնտեղ համակրանքն ամբողջությամբ "ժողովրդավարության փարոսի" կողմում էր, որն այն ժամանակ, ինչպես հայտնի է, հիմնված էր Թբիլիսիում։ Բայց և Արևմուտքը, և Ռուսաստանը և նախկինում, և հիմա ստիպված են խուսանավել թյուրքական տանդեմի և Հայաստանի շահերի միջև, կշռադատել առաջացող բոլոր կոլիզիաները։ 2024 թվականին իրենք ՝ ամերիկացիները, սառեցրել են Վրաստանի հետ համաձայնագիրը։ Շարժառի՞թը: Թբիլիսիի արտաքին քաղաքական կուրսի ռևիզիա։ Բայց արդյոք դա տեղի չի ունեցել այն պատճառով, որ ԱՄՆ-ի կողմից ռազմավարական խարտիան, առաջին հերթին, հիմնականում գործիքային բնույթ էր կրում, և, երկրորդ, պարունակում էր ավելի շատ հայտարարություններ, քան գործնականում օգտակար բաներ", - հարց է տվել Մարկեդոնովը։