
ԱրմԻնֆո: «Գաղութատիրության» մասին հռետորաբանությունը պահանջում է հետևողականություն, հակառակ դեպքում այն դառնում է քաղաքական նպատակահարմարության և կրկնակի ստանդարտների գործիք: Այս կարծիքը իր Telegram էջում հայտնել է սահմանային տրանսպորտի և էներգետիկ նախագծերի մասնագետ, քաղաքագետ և փիլիսոփայության դոկտոր Վահե Դավթյանը՝ ի պատասխան Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի կողմից ԽՍՀՄ «գաղութային ժառանգության» վրա հարձակումների:
Հայ փորձագետը նշել է, որ Ալիևը, օկուպացված Շուշիում կայացած մեդիա ֆորումում, կրկնել է 19-րդ և 20-րդ դարերի «գաղութային ժառանգությունը», մեղադրելով ԽՍՀՄ-ին հանրապետության ռեսուրսները, մասնավորապես՝ նավթային հարստությունը շահագործելու մեջ:
«Այնուամենայնիվ, հարց է առաջանում. կարո՞ղ է արդյոք ժամանակակից Ադրբեջանը գոյություն ունենալ առանց ռուսական և խորհրդային արդիականացման»: Հենց այս ժամանակահատվածում են դրվել երկրի արդյունաբերական տնտեսության հիմքերը, ստեղծվել է նավթարդյունաբերությունը, զարգացել են ենթակառուցվածքները, կրթական համակարգը և ինժեներական դպրոցը: Այսօր հարմար է խոսել «միլիարդավոր տոննա նավթ արտահանելու» մասին՝ մոռանալով, որ հենց խորհրդային ժամանակաշրջանն էր, որ Ադրբեջանը վերածեց զարգացած էներգետիկ համալիր ունեցող արդյունաբերական հանրապետության, նշեց փորձագետը։
Դավթյանը նշեց, որ այս ամենից անկախ, Ալիևն ինքը իրավացիորեն ուշադրություն է հրավիրում լայնածավալ ռեսուրսների շահագործման բնապահպանական հետևանքների վրա։ Նրա խոսքով՝ սա մեկ այլ հարց է առաջացնում. ինչո՞ւ է ռեսուրսների «գաղութատիրության» մասին խոսակցությունը սահմանափակվում միայն խորհրդային ժամանակաշրջանով։
Այս համատեքստում փորձագետը հիշեցրեց, որ 1994 թվականին ստորագրվեց այսպես կոչված «Դարի պայմանագիրը», որը բացեց Ադրբեջանի նավթային ոլորտը միջազգային կորպորացիաների համար։ Նա հավելեց, որ կոնսորցիումի մեջ մտնում էին 11 խոշոր ընկերություններ, և երկրի էներգետիկ քաղաքականությունը սերտորեն կապված էր արտաքին խաղացողների շահերի հետ։
«Հենց այս փուլն էր, որը նշանավորեց կախվածության նոր մոդելի ձևավորումը։ British Petroleum (BP) ընկերությունը ստանձնեց գլխավոր դեր Ադրբեջանի նավթային ոլորտում։ Միևնույն ժամանակ, չնայած նավթի արտահանումից ստացված մեծ եկամուտներին, Կասպից ծովի բնապահպանական խնդիրները միայն վատթարացել են։ Ավելին, Ալիևն ինքը բազմիցս հայտարարել է, որ Կասպից ծովի մակարդակը մոտենում է 200 տարվա ընթացքում իր ամենացածր կետին», - նշեց Դավթյանը։
Նա ուշադրություն հրավիրեց այն փաստի վրա, որ ադրբեջանական կողմի տրամադրած տվյալների համաձայն՝ Կասպից ծովի մակարդակը վերջին հինգ տարիների ընթացքում իջել է մոտ 1 մետրով, 10 տարվա ընթացքում՝ 1.5 մետրով և 30 տարվա ընթացքում՝ մոտ 2.5 մետրով։ Ընթացիկ անկման տեմպը գնահատվում է տարեկան 20-30 սմ։
«Սա անհարմար հարց է առաջացնում. եթե ռեսուրսների շահագործման խորհրդային մոդելը հայտարարվում է «գաղութային»՝ իր շրջակա միջավայրի հետևանքների պատճառով, ապա ինչպե՞ս պետք է գնահատենք հետխորհրդային մոդելը, որի դեպքում միջազգային կորպորացիաները վերահսկողություն են ձեռք բերել ռազմավարական ոլորտի նկատմամբ։ Նեոգաղութատիրությունը տարբերվում է գաղութատիրությունից նրանով, որ այն տեղի է ունենում ոչ թե վարչական կառավարման, այլ տեխնոլոգիաների, ներդրումների և ռեսուրսների հոսքերի վերահսկողության միջոցով»։
«Գաղութատիրության» մասին հռետորաբանությունը պահանջում է հետևողականություն։ Հակառակ դեպքում այն դառնում է քաղաքական նպատակահարմարության և կրկնակի ստանդարտների գործիք», - եզրափակեց Դավթյանը։